De vliegenvanger van de PVV

De eeuwige teleurstelling van rechts Nederland

Sinds Hans Dijkstal met de VVD een links-liberale koers inzette heeft Nederland geen klassiek rechtse politiek meer gekend. De draai naar links leek de PvdA lange tijd het morele gelijk te geven.

De rechtse politiek beperkte zich tot wat Jesse Klavers communistische leermeester Antonio Gramsci al in 1926 economisme noemde: vluchtelingenruil met Turkse autocraten, immigratie voor Saoedische olie, ontwikkelingshulp voor Afrikaanse diamanten.

Voor rechts draaide alles om geld en voor links alles om het pamperen van zo veel mogelijk migranten. Maar van een gedroomde inclusieve samenleving kwam helemaal niets terecht.

Mei Li Vos (nummer 32 van de PvdA) moest bijna kotsen toen ze hoorde dat de DenK-Turken bij de verkiezingen in Rotterdam en Den Haag groter waren geworden dan de PvdA. Tja. Daar wonen ook bijna geen blanken meer. Juist PVV’ers hebben daar altijd voor gewaarschuwd: massa-immigratie brengt kolonisatie.

Maar je hoort Mei Li Vos geen excuses aanbieden. Ze weet donders goed dat de PvdA het Paard van Turkije zelf in huis heeft gehaald. Kuzu en Öztürk—nationalisten met een dubbel paspoort, loyaal aan autocraat Erdoğan—hebben met drie zetels een succesvolle kolonie in de Tweede Kamer gesticht.

Dat heeft gevolgen. Turkije kan bij ons voortaan wetsvoorstellen indienen, moties van wantrouwen steunen en voor meer uitkeringen naar Turkije stemmen.

Hopelijk beginnen de socialisten in te zien dat het openzetten van de grenzen voor buitenlandse nationalisten op 10 mei 1942 ook al op een nationaal fiasco uitdraaide, toen de Duitse troepen ons land binnenvielen. De kiezer strafte de PvdA genadeloos af met een historische nederlaag, een verlies van 29 zetels. Een klap die de meest arrogante partij van Nederland hopelijk nooit te boven komt.

Desondanks stelde de PVV al twee verkiezingen op rij zwaar teleur. Een kleine winst van 5 zetels maakt dat niet goed. In de aanloop tot de verkiezingen van 2012 stond de partij van Geert Wilders maandenlang op 40 zetels, tot de tweestrijd tussen PvdA en VVD losbarstte en de PVV juist 9 zetels verloor.

Een domper. In 2017 gebeurde het weer. Een jaar lang schommelde de PVV rond de 35 zetels. Ze de grootste partij worden, maar opnieuw maakte de partij vlak voor de finish een snoekduik en eindigde met slechts 20 zetels. Vijf meer dan de vorige keer, maar nog steeds vier minder dan in 2010.

Dat zijn taferelen die misschien in de boksring thuishoren, waar amateurboksers zich tegen betaling knock-out laten slaan. Op het hoogste politieke niveau had dit nooit mogen gebeuren. Wilders heeft drie keer (in 2010, 2012 en 2017) de kans gekregen zijn peilingen in regeringsdeelname om te zetten en verzaakte zijn plicht alle keren.

Net als de SP op links blijkt de PVV op rechts een vliegenvanger. De partij vangt de rechtse stemmen af en zorgt ervoor dat die stemmen nooit aan de macht komen. Dat is wellicht de slimmigheid van ons pluriforme partijstelsel.

De populairste jongens zetten de rest eenvoudig buiten spel, de SP in de hoek, de PVV in de kou buiten. In de peilingen blijkt de PVV-stem hooguit een dreigement dat men uit om andere partijen tot een rechtse koers te dwingen. Bij verkiezingen stemt men alsnog voor betrouwbaardere kandidaten.

Het gebrek aan leiderschap moeten we Wilders aanrekenen. De tijd dringt. Als de PVV niet bereid of in staat is de leiding te nemen, dan moet er heel snel een alternatief worden gevonden. Thierry Baudet biedt zo’n alternatief: Forum voor Democratie.

Reacties

Creative Commons-Licentie
De vliegenvanger van de PVV van Mathijs Koenraadt is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GeenAfgeleideWerken 4.0 Internationaal-licentie.