Het probleem met diversiteit

Op de lange termijn bieden diverse samenlevingen niet meer stabiliteit dan monoculturele

Photo by AM Renault | CC BY

Afbeelding: Photo by AM Renault | CC BY

De historische gebeurtenissen die leidden tot de opkomst van multiculturele naties en kosmopolitische steden institutionaliseerden ook nieuwe en opkomende vormen van sociale onderdrukking, met name racisme. Omdat mensen hun ‘ras’ nooit kunnen veranderen—in tegenstelling tot hun religie of nationaliteit—raakt raciale discriminatie zowel haar slachtoffers als hun nageslacht. Maar in het globaliserende westen bedekt de publieke aandacht voor rassenongelijkheid een onderstroom van falend multiculturalisme.

Het Westen bevindt zich in een betreurenswaardige staat. Voordat we aan politieke en sociale vooruitgang kunnen beginnen, moeten we eerst het concept van universele gelijkwaardigheid ontmaskeren als frauduleus.

Sociale onderdrukking

Racisme is één van de vele vormen van sociale onderdrukking. Ondanks zogeheten Verlichting, sociale vooruitgang, en decennia van politieke correctheid (op zichzelf een vorm van onderdrukking) lijden mensen over de hele wereld nog steeds aan elitisme, kastisme, bureaucratie, intellectualisme, tribalisme, nepotisme, nationalisme, (kind)slavernij, religieus fundamentalisme, financële ongelijkheid, feodalisme, bedrijfs- en militair hiërarchieïsme, honger, armoede, pesten, sociale uitsluiting, schoolpleinpikorde, jaloezie en verachting, schuld en schaamt en ordinair verbaal geweld. Niet alleen hebben we geen enkele van deze problemen ooit opgelost, veel van deze problemen nemen nog steeds in omvang toe.

Waarom is het de mensheid nooit gelukt om enige van deze vormen van sociale onderdrukking uit te roeien? Wat drijft onze politici en sociale leiders ertoe om te geloven dat we racisme kunnen oplossen? Het Westen heeft tot op zekere hoogte de eigen slavernij verplaatst naar de Derde Wereld, en deels door de heruitvinding van moderne slaven als laagbetaalde gastarbeiders. Dus ondanks dat rijkere samenlevingen het konden betalen om hun sociale ongelijkheid elders te dumpen, is er wereldwijd gezien nog niets verbeterd. Slavernij komt nog steeds op grote schaal voor in de Arabische wereld en elders.

Het lijkt erop dat we sociale onderdrukking dus niet kunnen genezen. Naarmate de menselijke bevolking op Aarde toeneemt, groeit sociale onderdrukking evenredig mee. Onderdrukking is inherent aan de mens. De reden is: onderdrukking dient een doel. Als leidend beginsel in zowel de verdeling van welvaart en in de toewijzing van leefruimte voor mensen en hun nakomelingen zou de wereld zonder sociale onderdrukking simpelweg imploderen. Het leven is oneerlijk.

De wereld waarin we leven is één grote tragedie van de meent (een tragedy of the commons). Duizenden jaren lang heeft menselijke technologie de grenzen van de wereldbevolking opgerekt door noeste innovatie, kapitalistische handel en zelfs door wereldoorlog. Maar terwijl Indiërs hun Chinese banen al dubbel outsourcen aan nog armere Afrikanen hikt de wereldeconomie dicht tegen de grenzen van haar groei aan.[ibib]397[/ibib] Daarom heeft de toekomst meer sociale onderdrukking in petto, niet minder. Individuen zullen de lasten van de economische stagnatie dragen, volgens het beginsel „geprivatiseerde winsten, gesocialiseerde kosten”. De rijke elite verdient aan wat de arme burger kan betalen.

De oneerlijkheid, die zo eigen is aan het leven, betekent dat de politiek van hele volkeren, in tegenstelling tot die van individuen, altijd ‘rechts’ en conservatief was. Progressief-linkse politiek kan nooit uitstijgen boven wijkactivisme, omdat vooruitgang het resultaat is van de economische voorspoed die ‘rechtse’ kapitalisten scheppen.[ibib]233[/ibib] Om links te kunnen zijn, moet je rijk zijn. Sterker nog, ‘links zijn’ biedt zij die het kunnen veroorloven een hogere sociale status, zoals een kapitalist pronkt met het grootste huis. Linkse mensen willen met hun gespeelde vrijgevigheid bewijzen dat ze superieure mensen zijn die het aanzien van het volk zouden verdienen. Desalniettemin kunnen alleen rijke samenlevingen zich blijvend voordoen als ‘progressief’.

In tijden van grote geopolitieke verschuivingen is progressief-linkse politiek daarom niet gekwalificeerd om de agressieve verdediging en het zelfbehoud van een volk te steunen. Maar vandaag moeten we met schaamrood op de kaken toegeven dat precies die wijkactivisten nu aan de macht zijn in het Westen…. en dat zij met hun naïviteit ons werelddeel in de afgrond storten.

Antiracisme

Niet alle vormen van sociale onderdrukking krijgen gelijke aandacht in het publieke debat. Racisme springt eruit. Is de dwangneurotische focus op racisme soms de mode van de dag? Waarom vinden zo veel mensen dat het bestrijden van racisme veel belangrijker is dan bijvoorbeeld het bestrijden van meer wijdverspreide problemen van onderdrukte vrouwen, of het moreel verwerpelijkere probleem van kindslavernij en uithuwelijking?

De reden dat racisme in de spotlight staat is dat minderheden die lijden onder zulke onderdrukking hun eigen racisme kunnen vermommen als antiracisme. Antiracisme als politieke strategie biedt minderheden een kans om zich te wreken in het licht van een eeuwige tweede plek in de samenleving. Om deze reden lijden leden van de meerderheid omgekeerd aan sociale onderdrukking door minderheden, die de bewegingsvrijheid van de meerderheid met zo veel mogelijk valse aanklachten proberen in te perken, omdat dat hun eigen belang dient. Dit zou ons niet mogen verrassen: het moderne idee van gelijkwaardigheid houdt zorgvuldig verborgen dat we met gelijke behandeling eigenlijk gelijke onderdrukking bedoelen.

Het racismedebat kenmerkt zich door een overvloed aan logische drogredenen. Een zo’n drogreden klinkt: „Zwarten (X-en) zijn gelijk aan witten (Y-en), dus moeten witten zwarten gelijk behandelen.” Op het eerste gezicht zijn we het daarmee eens, maar het is een drogreden, omdat de meeste witten andere witten ook niet gelijk behandelen (Y-en zijn niet gelijk aan alle Y-en).

Als witten elkaar niet eens gelijk behandelen, waarom zouden witten dan alle niet-witten wél consequent gelijk moeten behandelen, op straffe van een veroordeling of een sociaal stigma? We doen namelijk alsof witten die elkaar discrimineren „gezonde concurrentie” is, terwijl witten die zwarten op dezelfde manier behandelen, gelijkwaardige behandeling dus, voor racist worden uitgemaakt. De politieke correctheid heeft besloten dat minderheden kennelijk dezelfde rijke levens mogen leiden, maar zonder daarvoor dezelfde inzet te hoeven leveren.

Het debat over rassendiscriminatie heeft dus alle betekenis verloren, omdat niet-witten bij voorbaat als achtergesteld worden ingeklast en alle witten als bevoordeeld. De doctrines van de politieke correctheid brachten de samenleving in een surrealistische staat. Aan de ene kant moeten leden van de meerderheidsgroep minderheden publiekelijk als hun gelijken behandelen, wat betekent dat ze meer moeten geven dan ze ervoor terugkrijgen, of tenminste doen alsof ze dat doen. Aan de andere kant verwacht de maatschappij van minderheden dat ze ‘dankbaar zijn’ voor zulke ongevraagde hulp. Ondertussen aspireren minderheden in de privésfeer om de meerderheid te vervangen.

Martin Luther King droomde niet van gelijkheid, maar van de omkering van de ongelijkheid. We beoefenen gelijkheid om de schijn hoog te houden, maar het idee van gelijke behandeling weerlegt dat we een aangeboren gelijkheid bezitten. Hoeveel politieke correctheid moesten we wel niet omarmen om onze wederzijdse angst en verachting te verbergen?

De diversiteitsleugen

Een andere drogreden, of regelrechte leugen, stelt dat diversiteit maatschappijen langdurige stabiliteit biedt. Maar diversiteit stelt zich ook hoge kosten op de hals—bijv. integratiekosten, complexer overheidsbestuur, verminderde economische efficiëntie, etc. Over het algemeen draait de meerderheid voor die kosten op, simpelweg omdat ze de meerderheid is, wat een groeiende afgunst jegens minderheden kweekt. Diversiteit veroorzaakt zelf dus, naast andere factoren, racisme. Diversiteit destabiliseert de samenleving. Zie het Oude Egypte. Zie het Oude Rome. Zie het Ottomaanse Rijk. Zie de Europese Unie.

Progressieven geloven onterecht dat een of andere nieuwe, vooruitstrevende moraliteit, die we zogenaamd vlak na WO2 hadden ontdekt, tot onze omarming van de multiculturele samenleving leidde, namelijk het geloof dat diversiteit, in tegenstelling tot monocultuur en nationalisme, inherent ‘goed’ zou zijn en dus meer diversiteit altijd ‘beter’. En terwijl de linksen op pad gingen om een samenleving zonder haat te bouwen waarin opgeleide mensen niet langer tegen elkaar ten strijde zouden willen trekken, alsof oorlog ooit het gevolg van gebrekkig onderwijs was, vergaten ze gemakshalve het realisme nodig om hun eigen utopieën te verdedigen.

In werkelijkheid zijn de multiculturele samenlevingen die we vandaag in het Westen zien niets meer dan het gevolg van koude massamigratie, bedoeld voor zielloos economisme. Om sociale onrust te voorkomen, lijmden westerse heersende klassen met tegenzin hun snel veranderende bevolkingen samen middels nieuwe sociale taboes om hun burgers in het gareel te houden, zoals het taboe op financiiële ongelijkheid, religieuze intolerantie of blank privilege. Westerse leiders omarmden de multiculturele werkelijkheid eerder uit plichtsbesef dan uit vrije wil, met als enig alternatief totale burgeroorlog.

Een keerpunt

Diversiteit kan ook een keerpunt bereiken voorbij welk punt minderheden de voorkeur zullen geven zich van de minderheid af te splitsen. Denk aan de Catalanen in Spanje, of aan moslims in die in Europa eigen kalifaten uitroepen. En wetende dat het slechts enkele duizenden medestanders kostte om de (moderne) staat Israël te stichten, wat weerhoudt dertig miljoen Afrikaanse Amerikanen ervan om hun zelfstandigheid als volk op te eisen? Of wat dat betreft, Europese moslims?

Historisch gezien hebben samenwerkende minderheden al vaker samengespannen tegen rijkere meerderheidsculturen, zoals we weten dat met het Oude Rome en andere keizerrijken gebeurde. Als we beseffen dat ergens tussen de 11 tot 30 miljoen Mexicanen (inclusief hun nakomelingen) de afgelopen decennia reeds in de Verenigde Staten zijn komen te wonen, wat houdt Mexico dan tegen om een stuk Amerikaans grondgebied in te pikken? Alhoewel er zeker geen scenario bestaat dat het Mexicaanse leger deze eeuw naar het noorden zal marcheren, hoeven Mexicanen die al in de zuidelijke staten van de VS leven enkel hun Mexicaanse vlag te planten, nadat ze hun munitie bij de Wal-Mart hebben afgerekend.

Samenlevingen met een diverse bevolking bieden derhalve niet meer stabiliteit dan monoculturele. Multiculturele samenlevingen bestaan enkel om een nog grotere tragedie te voorkomen, namelijk volledige sociale implosie. Zetten we de huidige weg echter voort, dan zal het Westen haar noodlot moeten confronteren. De Europese Unie zal op middellange termijn instorten. De Amerikaanse meerderheid zal in opstand komen tegen de steeds agressievere minderheden. Trump leidt nu al de weg. De vraag is of het genoeg zal zijn, of te weinig, te laat?

Reacties

Creative Commons-Licentie
Het probleem met diversiteit van Mathijs Koenraadt is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GeenAfgeleideWerken 4.0 Internationaal-licentie.