Verbaal geweld en posttraumatisch stresssyndroom

Woorden die tot opvoedkundige oorlogstrauma’s leiden

Onder verbaal geweld verstaan wetenschappers het “schelden, vloeken, schreeuwen, beschuldigen, beledigen, bedreigen, belachelijk maken, vernederen en bekritiseren” van anderen.[1] Meer dan zestig procent van alle ouderparen gebruikt naar eigen zeggen verbale agressie tegen hun kinderen.

Tot verbaal geweld rekenen wetenschappers ook symbolisch geweld, zoals bijvoorbeeld een deur voor iemands gezicht dichtgooien. “Verbale/symbolische agressie is communicatie bedoeld om een ander persoon psychologisch pijn te doen,” maar ook als zodanig waargenomen communicatie telt mee, want net als bij lichamelijk geweld gaat het niet om de goede bedoelingen van de afzender, maar om de psychische pijn waaronder de ontvanger lijdt.[2]

Kortom, schelden doet pijn.[3] Het APSAC-handboek over kindermishandeling noemt vier manieren waarop ouders hun kinderen verbaal pijn doen, namelijk door ze te kleineren, te verlagen of anderzijds vijandig of afwijzend te bejegenen; door ze te vernederen of uit te lachen voor het tonen van normale emoties (bijvoorbeeld een huilend kind voor zielenpiet uitmaken); door kinderen te bekritiseren en vaak te straffen voor al hun fouten; en door het kind publiekelijk te vernederen.[4] Volwassenen hebben een duidelijk verbaal overwicht waartegen kinderen zich niet kunnen verdedigen.

De effecten van verbaal geweld werden echter nog minder onderzocht dan emotionele mishandeling, omdat zelfs onderzoekers geloven dat het “maar woorden” zijn die heus geen schade aan te richten. In psychologisch opzicht is verbaal geweld van alle vormen van mishandeling echter de meest schadelijke vorm.[5]

Uit zeldzaam onderzoek van Harvard-universiteit blijkt dat herhaaldelijke en langdurige blootstelling van kinderen aan verbaal geweld posttraumatisch stresssyndroom veroorzaakt, net als ruziënde ouders, maar terwijl we ons als maatschappij wettelijk verplichten om vluchtelingen uit oorlogsgebieden van bad, bed en brood te voorzien, vergeten we de meest getraumatiseerde mensen binnen onze eigen grenzen: de jongste slachtoffers van kindermishandeling.[6]

Wat is er toch aan de hand met de wereld dat we kinderen aan het eind van hun tienerjaren aan de maatschappij overlaten met opvoedkundige oorlogstrauma’s?


[1]Harvard Health, “In Brief: Names Will Often Hurt You”, Harvard Mental Health Letter, april 2007, http://www.health.harvard.edu/newsletter_article/In_Brief_Names_will_often_hurt_you.

[2]Yvonne M. Vissing e.a., “Verbal Aggression by Parents and Psychological Problems of Children”, Child Abuse & Neglect 15 (1991): 224.

[3]Natalie Sachs-Ericsson e.a., “Parental Verbal Abuse and the Mediating Role of Self-Criticism”, Journal of Affective Disorders 93 (2006): 71–78.

[4]Stuart N. Hart e.a., “Psychological Maltreatment”, in The APSAC Handbook on Child Maltreatment, bewerkt door John E.B. Myers, 3rd ed. (Los Angeles: SAGE Publications, 2011), 127.

[5]Deborah R. Blumenthal, Jennifer Neemann, en Christopher M. Murphy, “Lifetime Exposure to Interparental Physical and Verbal Aggression and Symptom Expression in College Students”, Violence and Victims 13, nr. 2 (1998): 175–96.

[6]Harvard Health, “In Brief: Names Will Often Hurt You”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s