Het gevaar van de open samenleving

George Soros (1930) bestaat echt. Dat is geen complot. De Amerikaan van Hongaarse afkomst verdiende zijn eerste miljarden door op Zwarte Woensdag tegen de Britse pond te wedden. Hij stichtte vervolgens de Open Society Foundations, ook met afdelingen in Nederland.

Soros werd in zijn eentje rijker dan zijn herkomstland. Hij droomt ervan de open wereldsamenleving te stichten, wat neerkomt op een socialistisch paradijs. In een artikel uit 1997 genaamd Revitalizing the European Idea schreef hij al:

“Ik zou [de open samenleving] willen voorstellen als een nieuwe organiserende leidraad voor de Europese Unie. … Europa zal zelfs nog waarschijnlijker dan de Verenigde Staten slagen als proefontwerp voor de open samenleving.” [1]

Een nieuwe leidraad? Wat was de oude dan? En hoeveel Europese burgers zijn zich ervan bewust dat de EU een proeftuin voor een nieuwe wereldorde is? Burgers werd niets gevraagd. De dictaten komen vanuit Brussel. Ook ‘onze’ Frans Timmermans is een volgeling van Soros.

Een andere prominente figuur, de half-Oostenrijkse, half-Japanse Richard von Coudenhove-Kalergi (1894-1972) bestond ook echt. Het is geen complot dat hij wordt gezien als oprichter van de eerste beweging voor een verenigd Europa, de Pan-Europese Unie (P-EU).

Als zoon van Oostenrijkse adel en als lid van de Vrijmetselarij leerde Kalergi de Europese adelstand goed kennen. Baron Louis de Rothschild stelde Coudenhove-Kalergi voor aan Max Warburg, een bankier die 60,000 Duitse Mark betaalde om de P-EU op te richten.

Kalergi zou 49 jaar lang lang voorzitter van de Centrale Raad blijven. Voor zijn werk ontving hij in 1950 de eerste Karel de Grote-prijs. In 2008 ontving Angela Merkel diezelfde prijs.

Coudenhove-Kalergi ontwierp ook een Europese vlag met dezelfde blauwe achtergrond die we nu kennen van de EU. Hij stelde voor om Beethovens Ode aan de vreugde als volkslied te kiezen, iets wat de Europese Raad in 1971 daadwerkelijk deed, en wat nu Europa’s officiële “volkslied” (zonder tekst) is geworden.

Coudenhove-Kalergi, de man met een charmante Japanse moeder, was ook degene die als eerste een monetaire unie voor Europa voorstelde. Hij opperde de invoering van een Europese valuta, wat later in de vorm van de Euromunt inderdaad geschiedde.

Adelslui, waaronder hertog Otto von Habsburg (die een voorwoord schreef voor de tweede druk van het boek Pan-Europa), zagen in de dreiging van de Sovjetunie de noodzaak voor een Europese eenwording.

Alleen door Europa te verenigen zou een Russische wereldheerschappij kunnen worden voorkomen. Nationalistische tendensen zag men als innerlijke dreiging. Zou het nationalistiche vuur in Europa weer aanwakkeren, dan won Rusland met twee vingers in neus de wereldheerschappij.

Maar Europa is en blijft ook vandaag de dag een uniek werelddeel. Wij zijn een verdeelde lappendeken van talen, culturen, naties en volkeren. Europeanen waren al multicultureel voor het populair werd. Dit is hetgeen wij onder het woord vrijheid verstaan.

Maar met die vrijheid zal het snel gedaan moeten zijn als ‘we’ de strijd om de wereldmacht willen winnen.

Terwijl Caudenhove-Kalergi nog in een multipolaire wereld van vijf grote rijken geloofde (Amerika, Europa, Rusland, Japan-China en het Britse Gemenebest), voorziet George Soros in een wereld zonder grenzen. Nameljk de éne Open Society, want er zal uiteindelijk maar één wereldstaat overblijven.

De etnisch gemengde samenleving blijkt een voorvereiste om de socialistische heilstaat te stichten. Alle Europese volkeren zullen zich met elkaar moeten versmelten, maar het gaat nog een stapje verder dan dat.

Ik citeer nu uit het boek Praktisch idealisme uit 1925 van Coudenhove-Kalergi, de vader van de Europese Unie:

“De mens van de toekomst zal van een gemengd ras zijn. De rassen en klassen van vandaag zullen langzaamaan verdwijnen … Het Euraziatisch-Negroïde toekomstras zal de verscheidenheid aan volkeren vervangen met een verscheidenheid aan individuen.” [2]

De biologische, sociale en culturele omvolking van alle Europeanen blijkt vanaf dag één de doelstelling van de Europese Unie te zijn geweest. De EU is letterlijk de omvolkingsunie, want om een vuist te maken tegen Rusland en China vosltaat het niet om een unie met alleen Europeanen te stichten.

Neen, ook de moslimlanden van Noord-Afrika en het Midden-Oosten moeten zich op den duur bij de EU voegen. Gesprekken met Marokko vonden al in het jaar 1987 plaats. De gesprekken met Turkije liepen pas kortgeleden vast. Massamigratie vanuit moslimlanden is doodsimpel EU-beleid.

Geen wonder dat grote reclamebureaus overal in het Westen de blanke man praktisch uit beeld hebben laten verdwijnen. Geen wonder dat media en televisie de gemengde relaties tussen vooral blanke vrouwen en migranten proberen te bevorderen.

Nu begrijpt u waarom Nederland rond 1970 de grenzen opendeed voor ‘tijdelijke’ asielzoekers. Terwijl de commssie-Muntendam zich nog zorgen maakte over de bevolkingsgroei (die bij 16 miljoen inwoners had moeten stoppen), prezen overheid en media de anticonceptiepil aan, met name voor autochtone vrouwen.

Met effect, want sinds het jaar 1990 is de autochtone Nederlandse bevolking volledig gestopt met groeien. Dat leest u goed. Al dertig jaar lang komt de groei van het Nederlandse volk op konto van allochtonen en immigranten. En dat zal tot minstens 2060 zo blijven, zegt het Centraal Bureau voor Statistiek. [3]

Zelfs de Partij voor de Dieren wil nu boerengrond gaan verkavelen om een miljoen nieuwe woningen te bouwen—voor Arabieren, Aziaten en Afrikanen welteverstaan, in de hoofdzaak niet voor autochtone gezinnen.

Nederland blijkt, zoals we inmiddels wel doorhebben, het brandpunt van het EU-omvolkingsexperiment.

Vanwege de goede ligging middenin de Rijn- en Maasdelta, met aan- en afvoerlijnen naar het achterland, zijn Nederlandstalige provincies het handelscentrum van het Europese vasteland geworden. Juist hier moet daarom de multiculturele antistaat opgericht worden, als voorbeeld voor de rest van Europa.

Om een open wereldsamenleving te scheppen, moet er eerst nog een universele cultuur in de hoofden van alle mensen worden aangeplant. Dit valt in Europa samen met de afschaffing van de christelijke cultuur, in het bijzonder de katholieke.

Het afschaffen van Zwarte Piet heeft niets met het kolonialisme te maken, maar met de overheveling van de macht van inheemse blanken naar zwarte immigranten. En wel 50:50. Europeanen hooguit de helft, zwarten minstens de helft. Ook islam en christendom moeten zich vermengen tot één seculiere religie.

Van blanke Europeanen wordt dus verwacht dat zij zich op grote schaal met Arabieren en Afrikanen gaan vermengen. In een islamo-communistisch werelddeel is straks geen plaats meer voor Sinterklaas, het Kerstfeest, Pasen, Pinksteren, Carnaval, vuurwerk, huisdieren en alcohol. Een meisje met kroeshaar wordt straks misschien wel het nieuwe Jezusbeeld.

Wat ik hier schets zijn geen verzinsels. Het hoort bij de leer van een hardlinkse kliek die sinds de Tweede Wereldoorlog de macht over Europa hebben gegrepen.

De volgelingen van deze meedogenloze, allesverwoestende marxistische leer willen een wereld waarin alle mensen één taal spreken, één cultuur beleven, als burgers van één wereldoverheid, met één centrale bank en één volkslied.

George Soros bedacht dit idee niet zelf. Hij leerde het van zijn leraar Karl Popper. De wijsgerige Popper schreef nog tijdens de Tweede Wereldoorlog een verhandeling waarin hij al het westerse denken sinds Plato verantwoordelijk hield voor de opkomst van het fascisme.

Zonder ‘witte’ denkers zouden er volgens Popper geen totalitaire ideologieën hebben bestaan, dat is de gedachte. Dat niet-westerse mensen buiten Europa überhaupt maar één politiek systeem hebben bedacht—het despotisme—en dat democratie en liberalisme ook door boze witte mannen werden uitgedacht, zijn graag weggemoffelde feitjes.

Popper kreeg het idee op zijn beurt weer van de Franse mysticus Henri Bergson. [4] Bergson leefde in het Parijs van rond het jaar 1900. De stadsbevolking had er na het Industriële Tijdperk een enorme groei doorstaan. Maar de rek was eruit. Mensen verdronken zich in hedonistisch plezier, seks en drugs om de pijn van een neergaande toekomst te vergeten.

De concurrentiedruk tussen Europese landen onderling leidde tot veel geweld en twee wereldoorlogen. Pas na twee nederlagen bleken Duitsers bereid zich te onderwerpen aan een nieuwe Europese orde. Amerika nam het westerse vaandel eventjes over.

Ook al bleef de welvaart per persoon nog lang toenemen, de westerse macht over de wereld begon te tanen. Vrouwen kregen steeds minder kinderen. In die wereld leven wij nu, een verslagen Westen waarin niet zozeer Sovjet-Rusland, en ook niet Amerika, maar veeleer China als wereldmacht opkwam.

En zo—aldus de volgelingen van Soros, Popper en Bergson—kwam het tijdperk van volkeren op zijn eind en begon het tijdperk van de individuen. Voortaan zullen mensen moeten verderleven als losgemaakte, ontwortelde ‘enkelvoudsburgers’, weliswaar met een persoonlijke identiteit en een zelfverzonnen geslacht, maar zonder enige groepsverwantschap.

Groepsverbanden zien onze nieuwe leiders als de oorzaak van alle oorlog en ellende in de wereld. Ook het gezin moet daarom veranderen. Zelfs de biologische band tussen moeder en kind zal worden doorgesneden. [5] In de marxistische utopie zullen babies meteen na hun geboorte bij de moeder worden weggehaald, zonder enig oogcontact.

Ik roep mensen daarom op om zich vooral te blijven verenigen in familie- en stamverbanden. Desnoods ondergronds. Maar geef de strijd nooit op. Al duurt het nog duizend jaar, de mensheid zal uiteindelijk over het communisme zegevieren.


  1. George Soros, “Revitalizing the European Idea,” Project Syndicate (blog), 9 oktober 1997, https://www.project-syndicate.org/commentary/revitalizing-the-european-idea.
  2. Richard von Coudenhove-Kalergi, “Praktischer Idealismus”, Wien/Leipzig, 1925, pp. 20-23 & 50.
  3. Coen van Duin; Lenny Stoeldraijer, “Bevolkingsprognose 2014-2060: groei door migratie,” Bevolkingstrends, Centraal Bureau voor Statistiek, 2014.
  4. Henri Bergson, The Two Sources of Morality and Religion, 1936, p. 22.
  5. Shulamith Firestone, The Dialectic of Sex: The Case for Feminist Revolution, 1970.

One thought on “Het gevaar van de open samenleving

  1. Karl Popper is, samen met Voltaire en Locke, een van de slechtste filosofen wiens werk ik heb gelezen. Zijn idee van een weerbare liberale democratie als antwoord op de “paradox van de open samenleving” luidt het einde in van het basisprincipe achter liberalisme én democratie. De staat móét al liberaal zijn, daarom is het bestaan van ‘democratie’ slechts een façade. Combineer de tirannie van liberale democratie met de werken van Bernays (moderne propaganda en marketing), Reich (seksuele bevrijding als vorm van controle), Adorno (de autoritaire persoonlijkheid) en Foucault (macht) en je hebt een recept waar ze in Sodom en Gomorrah hun vingers bij zouden aflikken. Het enige wat helpt, denk ik, is uit hun wereld stappen en een eigen maken.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s